آنگاه که ضربه های تیشه زندگی را بر ریشه آرزوهایت حس می کنی به یاد بیاور که زیباترین شهاب ها از  شکستن قلب ستارگانند...

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم با همین سنگ زدن ماه به هم می ریزد. کی به انداختن سنگ پیاپی در آب ماه را می شود از حافظه آب گرفت؟

               

می دونی وقتی خدا داشت بدرقه ات می کرد بهت چی گفت: گفت: جایی که می ری مردمانی داره که می شکننت نکنه غصه بخوری من همه جا باهاتم...تو تنها نیستی... توی کوله بارت عشق می ذارم تا بگذری... قلب می ذام تا جا بدی... اشک می دم تا آرومت کنه... و مرگ می دم تا بدونی دوباره پیشم بر می گردی...

                    

فرشته ای از سنگ پرسید: چرا مانند خاک از خدا نمی خواهی تا از تو انسان بسازد؟ سنگ تبسمی کرد و گفت: هنوز آنقدر سخت نشده ام که مستحق چنین خواسته ای باشم...

                         

شکسپیر می گه: عشقت را رها کن اگر خودش برگشت مال توست و اگر برنگشت از اول هم مال تو نبوده ...